O tańcu

Taniec towarzyski jest forma rekreacji i sportu. Jego esencją jest taniec kobiety i mężczyzny. Wywodzi się z tradycyjnych tańców salonowych i ludowych. Obecnie kanon tańca towarzyskiego obejmuje 10 tańców turniejowych i tańce użytkowe. Tańce turniejowe dzielimy na tańce standardowe i latynoamerykańskie. Wśród tańców standardowych możemy wymienić:

Walc angielski

Jego ojczyzną jest Anglia. Prawdopodobnie po raz pierwszy został wykonany w 1910 roku w Londynie. Tyle z historii. Walc jest tańcem swingowym, czyli jego kroki opierają się na kontrolowanych zamachach ciałem na zasadzie działania wahadła. Każdy krok powinien być poprzedzony przygotowaniem ciała i zebraniem energii w ciele by kroki były płynne i przede wszystkim stosunkowo długie. Technika tego tańca, oprócz charakterystycznej dla tańców standardowych ramy, to głównie akcja unoszeń i opadań. Akcja ta sprawia wiele trudności szczególnie początkującym tancerzom. Oglądając zawodową parę powinniśmy mieć wrażenie, że para płynie po parkiecie zburzonym przez delikatne fale. Ruch musi być płynny, para tańczy po całym parkiecie. Taniec ten jest tańczony w kontakcie. Co znaczy że ciała partnera i partnerki powinny się stykać ze sobą od kolan, przez biodra aż po mostek partnerki. I to ustawienie nie powinno się zmieniać przez cały czas trwania tańca.

Tango

Jest to taniec towarzyski pochodzący z Buenos Aires w Argentynie. Historia tego tańca jest dość burzliwa. Mianowicie pierwszym miejscem, w jakim wykonywano pierwotną formę tego tańca były domy publiczne w Argentynie. Taniec ten tańczyli niewolnicy i biedota. Tango rozwinęło się w wiele form tanecznych. Dwie najważniejsze z nich, najczęściej spotykane przez widza to tango turniejowe i tango argentyńskie. Oba tańce różnią się dość znacznie między sobą. Tango turniejowe jest mocno sformalizowane. Tańczone jest na turniejach tanecznych na całym świecie jako jeden z pięciu tańców standardowych. Charakterystyczna cecha tanga jest staccato, czyli charakterystyczne poszarpanie tańczonych figur, które akcentuje muzykę i dramaturgię kłótni odbywającej się między parą kochanków.

Walc wiedeński

Jest to taniec wyjątkowo romantyczny. Jego ojczyzną jest Wiedeń, a pierwsze publiczne wykonanie tego tańca odbyło się w 1815 roku na kongresie wiedeńskim. Widok kobiet i mężczyzn tańczących w kontakcie (czyli tak jak już wspomniałem od kolan do mostka partnerki ciała tancerzy się stykają) oddających się uciechom związanym z tańcem wywołał powszechne oburzenie wśród gości na balu. Taniec ten składa się z zaledwie z 5 figur, wśród których najważniejsze są szybkie, płynne obroty wokół sali. Walc wiedeński należy do najbardziej eleganckich tańców turniejowych. Podczas tańca wszystkie pary wirują wokół linii tańca. Najtrudniejszą sztuką w poprawnym tańczeniu tego tańca jest zachowanie płynności przy długich, progresywnych obrotach wykonywanych w dużym tempie.

Foxtrot

Najtrudniejszy spacer świata jest jednym z najtrudniejszych tańców tańczonych przez tancerzy. Niektórzy mówią, że jest tak trudny gdyż jego zadaniem jest ukazanie spaceru szczęśliwej pary po wielu latach udanego pożycia małżeńskiego. Jest to taniec niesamowicie trudny technicznie. W środowisku tancerzy istnieje nawet takie powiedzenie: „Pokaż mi swojego foxtrota, a ja powiem Ci jakim jesteś tancerzem”. Jeśli chodzi o kroki w tym tańcu, to przeważa w nich prostota. Kroki przypominają spokojny spacer. Jednak charakterystyczna akcja unoszeń i opadań jest, mówiąc potocznie, killerem tancerzy. Taniec ten pochodzi z Ameryki. Na początku był bardzo swobodną formą tańca. Później wprowadzenie rozliczenia na wolne i szybkie kroki, dodanie swingu, opadań i unoszen spowodowało, że taniec ten stał się pięknym zabójca par tanecznych.

Quickstep

Jest to najszybszy taniec standardowy. Wesoły, skoczny. Tańczony jako ostatni na turniejach tańca wymaga dobrej kondycji par. Ze względu na zdecydowanie szybsze tempo akcja swingowa jest tutaj zdecydowanie mniej wyraźna. Zamiast tego w wielu figurach mamy okazję podziwiać tancerzy unoszących się nad parkietem, podskakujących, często wykonywujących kopnięcia w powietrze. Tak jak fokstrot jest tańcem pochodzącym z Ameryki, a po raz pierwszy w Europie został zatańczony w Anglii. Dzisiaj należy do piątki tańców standardowych.

Tańce Latynoamerykańskie:

Samba

To taniec niezwykle rytmiczny. Wywodzi się z tańców afrykańskich niewolników. Odziedziczył po nich charakterystyczny rytm. Samba stała się narodowym tańcem Brazylii. Najważniejsze wydarzenie w Brazylii to karnawał w Rio de Janeiro, do którego tysiące ludzi przygotowuje się w szkołach samby przez cały rok. Podczas karnawału szkoły samby rywalizują między sobą na stroje i na umiejętności. Wszystko po to by następnego dnia rozpocząć przygotowania do kolejnej edycji imprezy. Oczywiście samba turniejowa dość mocno różni się od tej z karnawału, jednakże zachowała pewne cechy jej brazylijskiej odmiany. Samba tańczona turniejowo to taniec progresywny, w wielu figurach partner ściga się z partnerką, oboje bawią się rytmem. W sambie charakterystyczna akcja jest bounce, czyli ciągła praca kolan powodująca wrażenie tańczenia przez wzniesienia i doliny.

Cha-cha

Jest to taniec stosunkowo młody, wywodzący się z Kuby, choć człowiekiem który go opisał i określił jego zasady był Anglik przybyły na Kubę. Porównał on kroki rumby tańczone w Europie z tymi tańczonymi na Kubie w klubach. Z różnic stworzył zupełnie nowy taniec o żywej muzyce, zdecydowanych akcentach i trudnym rytmie. Taniec wykonano po raz pierwszy w Niemczech w roku 1957. W cha chy bardzo ważna jest praca kolan, które są szybko, zdecydowanie prostowane przy każdym kroku. Cha-cha często jest określana mianem „seks i zabawa”. Partnerka uwodzi partnera, chce go wciągnąć do swojej gry, a on nie zostaje jej obojętny. Na turniejach cha cha jest tańczona jako druga, natomiast na turniejach par zawodowych jako pierwsza przed sambą.

Rumba

Rumba jest nazywana tańcem miłości. Jest starszym z tańców kubańskich. Tańczona płasko z charakterystycznym dla rumby ruchem bioder opowiada o mężczyźnie i kobiecie podczas flirtu. Ona go kusi, a jego zadaniem jest dominacja, nadawanie tempa znajomości przy jednoczesnym podziwianiu wdzięków partnerki. Rumba jest najtrudniejszym tańcem patrząc od strony technicznej jak i patrząc od strony oddawania charakteru tańca, oddania uczuć, które powinny się zrodzić między dwojgiem ludzi. Bardzo ważnym elementem jest kontakt wzrokowy między przyszłymi kochankami, w którym musi być widać ogniste uczucie.

Pasodoble

Jest to taniec pochodzenia hiszpańskiego i jest związany z popularna w Hiszpanii corridą. Mężczyzna przyjmuje rolę torreadora, który odbywa walkę z rozjuszonym bykiem z pomocą partnerki, przyjmującej rolę czerwonej płachty. Jest to taniec szybki, bardzo rytmiczny, o charakterze marszowym. Jest podzielony na dwie główne części. Pierwsza opowiada o wejściu na arenę walki, o przygotowaniu do starcia w walce o śmierć i życie. Druga natomiast oddaje dramaturgię potyczki z niebezpiecznym zwierzęciem.

Jive

Jest dzieckiem rewolucji tanecznej lat czterdziestych XX wieku. Wywodzi się z amerykańskiego rock and roll’a i został wymyślonych przez amerykańskich nauczycieli tańca. W odróżnieniu od swojego akrobatycznego brata, jive jest pozbawiony wszelkich niebezpiecznych rewolucji. Dzięki temu taniec miał szansę trafić na międzynarodowe parkiety. Jednak co najważniejsze zachował wesoły klimat, skoczny, typowo zabawowy charakter. Jest tańczony jako ostatni taniec latynoamerykański i wymaga niesamowitej wręcz sprawności fizycznej. Szybka muzyka, duża liczba kroków i skoczny charakter stanowią duże wyzwanie dla organizmów tancerzy.

Taniec użytkowy:

Discofox

bardziej znany w naszym kraju jako 2 na 1. Jest to najbardziej uniwersalny taniec, który można zatańczyć do prawie każdej muzyki. Wykorzystywany jest on na imprezach podczas zabawy w parach (studniówki, wesela, urodziny). Jest to taniec, który mimo oficjalnego ustandaryzowania, umożliwia sporą dozę improwizacji i znając nawet tylko kilka podstawowych kroków można tworzyć bardzo efektowne choreografie. Na zajęciach z discofox’a poznajemy nie tylko kroki, ale także uczymy się podstaw prowadzenia partnerki i współpracy w parze.

Salsa

to po hiszpańsku sos – gdyż taniec ten tak jak sos jest mieszanką różnych gatunków muzycznych i kroków różnych styli tanecznych. Salsa w muzyce narodziła się między 1930 a 1970 łącząc style afrokubańskie i karaibskie przy sporym udziale jazzu. Salsa rozwijała się w wielu miejscach, a jej różne style różnią się rytmiką, krokami, geometrią tańca, ilością akrobatyki i obecnością kroków solowych w tańcu. Najważniejszymi odmianami salsy są:

  • salsa Los Angeles
  • salsa New York
  • salsa Cubana

Salsa w stylu Los Angeles

jest stylem liniowym, tańczonym na raz. Powstał w Los Angeles głównie za sprawą braci Vazquez. Jest to taniec charakteryzujący się duża ilością obrotów, styl bardzo szybki, widowiskowy.

Salsa NY

jest kolejnym stylem liniowym salsy, ale tym razem tańczonym na 2. Został stworzony w latach 70 przez Eddiego Torresa poprzez połączenie oryginalnego mambo z latin hustle. Inne nazwy salsa on 2, salsa na 2 czy mambo.

Cubana

jest to zbiór stylów tańczonych na Kubie. Bardzo często przy Salsie Cubanie pojawia się Rueda de Cassino czyli odmiana Cubany tańczone w kilka par po kole. Ruede prowadzi jeden lider, który wykrzykuje hiszpańskie nazwy figur, a wszystkie pary tańczą to samo. Taniec ten charakteryzuje się spontanicznością, częstą zmianą partnerek i dużą ilością kroków zabawowych powodujących uśmiech na twarzy.